فصل بيست وپنجم در تأويل ماء معين وبئر معطله وقصر مشيد وسحاب ومطر وظل وفواكه وساير منافع ظاهره است به أئمة عليهم السّلام وعلوم وبركات ايشان وآيات در اين باب بسيار است آيهء أول : قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ ماؤُكُمْ غَوْراً فَمَنْ يَأْتِيكُمْ بِماءٍ مَعِينٍ « 1 » يعنى : « بگو - يا محمد به قوم خود كه : - خبر دهيد مرا كه اگر صبح كند آب شما فرو رفته در زمين ، پس كيست كه بياورد براي شما آبى جارى وظاهر بر روى زمين ؟ » . علي بن إبراهيم روايت كرده است كه : مراد آن است كه اگر امام شما غايب گردد كيست كه امامي مانند أو بياورد براي شما « 2 » ؟ واز حضرت رضا عليه السّلام روايت كرده است كه در تأويل اين آية فرمود كه : آب شما درهاى شمايند بسوى خدا ، وأئمة عليهم السّلام درهاى خدايند بسوى شما كه خدا گشوده ميان خود وميان خلق خود ، وآب جارى كناية است از علم امام « 3 » . ودر كتاب غيبت شيخ طوسي از حضرت امام موسى عليه السّلام روايت كرده است كه در تأويل

--> ( 1 ) . سورهء ملك : 30 . ( 2 ) . تفسير قمى 2 / 379 . ( 3 ) . تفسير قمى 2 / 379 ؛ المحجة فيما نزل في القائم الحجة 230 - 231 .